26 december 2004
We zijn aangekomen in Mexico City om 20.30h, douane en bagage verliepen vlot. We namen aan ticket van 80 pesos voor een taxi die ons doorheen de mierenhoop van verkeer naar onze eerste verblijfplaats bracht, het hotel Tulip Inn Ritz lag op 150 meter van de zocalo, waar nog veel mensen aanwezig waren, en ook allerlei geluiden. We hadden geboekt via het web voor 65 dollar per nacht. De kamer is vrij donker en pover gemeubeld (oude meubelen). Het bed is zeer hard, en ondanks het feit dat we geen geluiden van de zocalo hoorden
en moe waren van de lange trip, was het moeilijk slapen.
27 december 2004
Vroeg wakker (6.30h), natuurlijk jetlag, even de benen strekken op de zocalo en ontbijten. Dit was in buffetvorm, er was keus genoeg al waren er veel Mexicaanse specialiteiten die verassend kunnen zijn. Bij het verlaten van het restaurant klampte de zaalmeester ons aan
om het ontbijt te betalen.
Wij hadden het boekingsformulier thuis afgeprint zodat wij na veel gebaren konden bewijzen dat het ontbijt in de kamerprijs inbegrepen was.
Wij boekten een plaatselijke tour naar de Basilica de Guadalupe en de ruines van Teotihuacan , voor 30 dollar per persoon, met een busje van 16 personen. We vertrekken stipt om 9.00h en moesten nog enkele gasten ophalen in andere hotels. Bij de eerste stop aan de kathedraal, waren enkele van de andere gasten verwonderd dat we niet recht naar Teotihuacan reden. De chauffeur bracht ons dan naar een souvenirshop.
We zetten de reis verder, de volgende stop was een hacienda waar ze tequila en mezcal brouwden en natuurlik souvenirs verkochten. Er ontstond terug een probleem en vier gasten
wensten direct naar de ruines van
Teotichuacan te vertrekken.
Na het proeven en shoppen vertrokken we eindelijk naar de site. De chauffeur had de stop in de shop goed gepland (had een procent), veel mensen kochten er al souvenirs, op de site worden trouwens heel wat koopwaren aangeboden, voor minder geld.
Na de rondleiding in een deel van de ruines kregen we 1 uur vrij. Toen wij op de afgesproken plaats kwamen moesten we nog een half uur wachten op het busje, nadien werd nog 30 minuten gewacht op het laatste
ontbrekende koppel.Daarna bracht de bus ons naar een restaurant om iets te eten naar wens. Daar kreeg de chauffeur en de begeleider een gratis maaltijd. Ze brachten ons terug naar ons hotel waar we om 18.00h aankwamen.
28 december 2004
Ondanks dat we om 7.00h konden ontbijten, moesten we nog 20 minuten wachten voor het restaurant opende. Terug dezelfde problemen na het ontbijt betreffende de rekening!We lieten ons met een taxi naar Hertz brengen waar wij een huurauto hadden geboekt. Ik neem een bijkomende alles dekkende verzekering voor 10$ per dag. We vertrokken richting Oaxaca en zouden langs de “libre” (tolvrije weg) rijden, natuurlijk is er zeer veel verkeer in Mexico City (7 rijvakken) en aan de hand van onze kaart proberen wij de juiste weg te vinden. We misten een afslag en bij het volgende rond punt draaiden we terug, er stonden 3 mannen in uniform en we stopten om de weg te vragen. Toen de politieman doorhad dat we bijna geen Spaans spraken, deelde hij ons mee dat ik een stopteken had genegeerd en ik een ‘ticket' kreeg. Hij nam mijn rijbewijs af, hij zou mij een boete geven en ik moest terug naar Mexico City om dit te betalen, of ik moest 300 betalen. Ik dacht 300 pesos en zei OK, maar hij wou 300 dollar of 3000 pesos. Daar hij nog steeds mijn rijbewijs had begonnen we te onderhandelen. Uiteindelijk hebben we 1000 pesos betaald en konden onze reis verder zetten.
Na meer dan 2 uur op de “libre” hadden we slechts 67 km afgelegd, we moesten nog meer dan 450 km rijden en besloten toch maar de tolweg te nemen.
Aangekomen in Oaxaca zochten we ons hotel “Fiesta Inn” waar we ook via het web (allhotels) voor 2 nachten hadden geboekt.
Bij de receptie vonden ze onze reservatie niet.
Ik had het dubbel uitgeprint en overhandigde een exemplaar. Ze zouden het nakijken en we konden voorlopig een
kamer betrekken.
Het was een ruime, mooie en moderne kamer maar zoals overal in Mexico laten de muren alle lawaai door. De bagage werd op de kamer gebracht en we namen nog vlug een duik in het verwarmde buitenzwembad, heerlijk.
Ik had eigenlijk genoeg van het nerveuze rijden en daar het hotel aan de rand van de stad lag namen we de bus naar de zocalo (3 pesos per persoon). Wij hadden geluk en konden zonder reservatie eten op het balkon van het restaurant “El Asador Vasco” ,dat uitgaf op de zocalo. Heerlijk en betaalbaar. Nog wat kuieren en dan terug met de bus naar het hotel. Daar men nog steeds geen bevestiging van onze reservatie had, en het tijdsverschil met Europa een probleem was, stuurden we maar een email.
29 december 2004
Het hotel zou allhotels contacteren maar dat was niet gebeurd, zodat wij na het ontbijt zelf belden naar Groot-Brittanië. In dat gesprek vertelde men ons dat de reservatie was doorgestuurd. Het hotel bleef echter beweren dat ze niets hadden ontvangen. We blijven discussiëren tot rond 11.00h. Daarna vertrekken we naar “Monte Alban” en bezoeken de ruines (Zapoteeks). We rijden terug naar het hotel en overleggen opnieuw met de manager waarop ik mij boos maak en duidelijk maak dat ik in regel ben met de reservatie en betaling, en dat ik helemaal niet van plan ben om nog eens te betalen. Daarop nemen we weer de bus (een beter type: 3,5 pesos per persoon) naar het centrum van Oaxaca. We passeren onze tijd door de kleine straatjes te bewandelen tot we 's avonds terug in hetzelfde restaurant “El Asador Vasco” op het balkon gaan dineren. Het is opnieuw onberispelijk voor een zeer aantrekkelijke prijs. We keren terug met de plaatselijke bus naar het hotel, waar er nog steeds geen nieuws is. We hebben wel vastgesteld dat de prijs dat in het hotel is geafficheerd voor een kamer, veel duurder is dan wat wij betaalden: wij boekten aan 60% van de actuele prijs. We veronderstellen dat dit de oorzaak is van het hele probleem.
30 december 2004
Na een slechte nachtrust door de omstandigheden (veel lawaai bij de buren) in het hotel, en een lange bochtige dag voor de boeg, checken we uit om 6.30h, wonderbaarlijk zonder problemen. We hebben niets betaald en kregen onze “Visa-vocher” terug.We reden van Oaxaca naar Tuxla Gutierrez via de “190”, geen autosnelweg door het bergenlandschap, wel zeer mooi maar ook zeer vermoeiend om te rijden. Men moet voortdurend 200% geconcentreerd zijn, voornamelijk te wijten aan de vele topes die verwacht en onverwacht opduiken op de weg. Bovendien staan veel kinderen aan de topes te wachten om allerlei zaken te verkopen, gaande van geschild fruit, noten tot snoep,…Voor zo'n tope moeten de auto's echt tot stilstand komen, en zo zien de kinderen (ook volwassenen) een kans tot verkopen.
Rond 16.00h bereiken we Tuxla Gutierrez en zonder reservatie vinden we een mooie kamer in het 4*-hotel
“Hotel Arecas”,
voor de prijs van 695 pesos, zonder ontbijt. We konden gratis gebruik maken van internet en keken onze mail na. Eerder hadden we enkele mails gestuurd vanuit een internetcafé in Oaxaca (1 uur internet voor 15 pesos) en konden nu het antwoord bekijken. Het gecontacteerde hotel in Palenque “hotel Maya Tulipanes ” had een kamer voor 3 nachten voor 86$ per nacht, taks en ontbijt inbegrepen. Een taxi bracht ons daarna naar het centrum, naar de zocalo . We kuierden wat rond op zoek naar een gezellig restaurant, maar in het centrum was het pover. We wandelden terug richting hotel in de hoop een eethuis naar wens te vinden. Onderweg kwamen we aan een ‘chic' ogend restaurant, “Asador Castellano” waar we scampi's bestelden. Helaas kwamen we tot de vaststelling dat het naar Mexicaanse normen duurder was en bovendien niet om over naar huis te schrijven. Na het eten zetten we onze voettocht verder tot aan het hotel, al bij al was het een heel eind te voet (4 à 5 km?).31 december 2004
Na een verkwikkende nachtrust checkten we uit, en alles verloopt zoals men het verwacht, geen “verrassingen”. Op de kamer was er ‘coffee making facility” waar we gebruik van maken: we hebben nog croissants en de koffie smaakt ook. Daar we goede ervaringen hebben met het vroeg vertrekken, verlaten we Tuxla Gutierrez in alle rust om 6.45h richting Palenque . Toch opnieuw hetzelfde stramien: 200% concentratie op de weg. We moeten de bergen door en op bepaalde plaatsen rijden we in “de wolken”. We rijden door San Cristobal de las Casas, het ligt op een hoogte van 2100 m en het is er behoorlijk druk. We stoppen niet en rijden door. De provincie Chiapas is zeer groen, eigenlijk zeer mooi, en een streek dat sociaal en politiek onstabiel is. Juist voor Ocosingo rijden we af naar Tonina , waar we een Maya site bezoeken. We zetten onze reis verder. Wat opvalt is dat er hier veel militaire controle op de wegen is, maar wij worden ongemoeid gelaten. Op 60 km van Palenque verlaten we opnieuw de weg om een bezoek te brengen aan de befaamde watervallen van Aqua Azul .
De weg van 6 km ernaartoe is overstelpt met kinderen die elke wagen doen stoppen om sinaasappelen te verkopen waarbij ze zelfs zo driftig te keer gaan (ze bonken op de ruiten van de auto) dat men ze moet negeren. De omgeving rond de watervallen is toeristisch uitgebaat. Er staan enorm veel eettentjes en kraampjes.
De ontspanning en het groteske beeld dat je ervoor in de plaats krijgt is de moeite waard. We drinken er een biertje en het nuttigen van “empanadas con pollo” brengt ons terug in vakantiestemming, de laatste 60 km naar Palenque verlopen dan ook rustiger.De betere hotels liggen hier ook buiten de stad, maar de straten zijn er nog niet verhard, dus voorzichtig tot hotel maya Tulipanes . Bij het inchecken, hoe kan het anders, ontstaat al een eerste discussie. De man vraagt 86$ per nacht zonder ontbijt, en zoals overal moet je bij aankomst alles eerst betalen. Er moet zelfs een voucher geopend worden om te kunnen eten en drinken “op de rekening”. We vragen de receptionist om de mail te lezen die naar ons was gestuurd, en nadat hij het antwoord had gelezen, ging hij akkoord met de prijs, taks en ontbijt inbegrepen. We kregen dan ook de tickets voor Amerikaans ontbijt. We schrijven in voor het oudejaarsavondmenu. De rest van de namiddag (het is ondertussen 16.00h) brengen we door aan het zwembad, waar het eigenlijk minder rustig is door de aanwezigheid van een groep Nederlanders.
De verwachtingen voor oudejaarsavond zijn eerder hoog. Een 5-gangenmenu wordt opgediend in amper anderhalf uur. Het is er behoorlijk warm, er is life music, maar die stopt al om 23.20h. Ondertussen hebben wij 2 flessen wijn verorberd, de vermoeidheid slaat toe en nog voor middernacht liggen we al in ons bed. De wensen zijn dan maar uitgesteld.
1 januari 2005
Happy New Year, flink ontbijt genoten (er is ontbijt in buffetvorm) en we gaan vroeg op weg naar de beroemdste site van Palenque. We arriveren al om 8.20h en kunnen zeer dichtbij parkeren. Het is indrukwekkend en mooi en uniek door zijn ligging in het tropisch woud. Vroeg zijn is hier zeker de boodschap.
Na de middag gaan we terug naar het hotel om lekker te luieren rond het zwembad. Het is er nu echt rustig, de groep Nederlanders is blijkbaar vertrokken, af en toe een duik in het koude water en dan weer opwarmen in de zon. Regelmatig komen de garçons vragen of we iets willen drinken, en zo'n pina collada gaat er toch gemakkelijk in.'s Avonds gaan we eten op wandelafstand in “La Selva” , volgens onze gids “Trotter” het enige gastronomisch restaurant van de stad. We bestellen ‘sopa de mariscos', maar deze was er niet, dus dan maar een' sopa de verduras', en dat was behoorlijk lekker. Als hoofdschotel kiezen we een Mexicaanse specialiteit ‘filete de res joacarandas', wat rundsvlees geflambeerd met brandy en Grand marnier moet voorstellen. Het was een plak biefstuk met een plak hesp en kaas eroverheen, eetbaar, maar zeker niet speciaal. Zoals over in Mexico werd ook hier de hoofdschotel in een snel tempo na de soep opgediend. Dit is te omzeilen door elke schotel apart te bestellen.
Een pittig detail: we bestelden een fles rode wijn, maar de garçon had tenminste vijf minuten nodig om de fles te openen en hoe, de kurk in drie stukken en de rest…
in het glas.2 januari 2005
Na ons flink ontbijt gaan we de andere waterval bezoeken: Misol-Ha. Het is een kleine waterval, rustiger. Het is hier ook mogelijk om achter de waterval door te wandelen en een grot in te gaan (zaklamp nodig), waar er fresco's te zien zijn. In de grot moeten we zelfs door het water,
wat helemaal niet koud is.
We wandelen nog wat rond
en bezoeken daarna het museum dat bij de Maya site hoort, want dit was op nieuwjaarsdag gesloten. 's Middags gaan we in Palenque stad opnieuw een sandwich eten in “Mara's” , verzorgd, heerlijk en niet duur. In de namiddag rusten we terug uit aan het zwembad. Tegen de avond trekken we naar de zocalo waar een aangename drukte heerst. We eten in restaurant “Maya” ,
prijs – kwaliteit een aanrader.3 januari 2005
Het toeristisch hoogtepunt is blijkbaar voorbij: geen ontbijtbuffet meer, maar we krijgen ons Amerikaans ontbijt, dat bestond uit fruitsap, geroosterd brood en eieren naar keuze, met koffie. Daarna sluiten we de rekening af, betalen en verlaten Palenque .We rijden via Villahermosa richting Veracruz . We verlaten de autostrade in Acayucan om de kustweg te nemen. We weten niet hoe ver we zouden rijden, vandaar de keuze voor de kustweg, voor het geval we een rustig plaatsje vinden om de nacht door te brengen.
We passeren Catemaco, lijkt OK om te verblijven, maar het is pas middag en toch nog veel te vroeg om nu al te stoppen. We rijden verder en uiteindelijk hebben we 620 km afgelegd en belanden net voor Veracruz , in Boca del Rio . We overnachten in Best Western Paraiso Suites , maar het is hier wel een stuk duurder. We kuieren vlug nog wat rond op het strand en zoeken 's avonds een restaurant in de hoop vis te kunnen eten. We riskeren dit in een restaurant aan het strand, maar het wordt een slechte ervaring, duurder dan we gewoon zijn in Mexico en niet lekker. Daarna rijden we met de locale bus terug naar het hotel. Onderweg stappen we iets vroeger af, brengen een bezoek aan een winkelcentrum en trekken dan “huiswaarts” met een flesje wijn. In onze suite hadden we ruimte genoeg, dus we konden het er gezellig maken.4 januari 2005
We nemen een ontbijt in het restaurant van de keten VIP, heerlijk en verzorgd ontbijt. We nemen nu wat meer tijd daar we slechts 320 km van Mexico City zijn en pas op
5 januari de huurauto terug moeten inleveren. We rijden via de autostrade (betalend), passeren Cordoba en Pico de Orizaba , heel mooi, en belanden in een voorstad ten zuidwesten van Puebla , “ Cholula ”, waar we voor het eerst in een pousada slapen. Het is er vroeger heel wat chiquer geweest, vergane glorie, maar het is er wel zeer proper. Het bed is zoals in Palenque
een stenen tafel met een
veermatras erop. Hard dus! We rijden met de auto naar het stadje en bezoeken er de Gran Piramide de Tepanapa met de kerk. Daarna rijden we naar het centrum op zoek naar een restaurant voor 's avonds. Na een verfrissende douche in het hotel keren we al vroeg terug naar de zocalo
en aanpalende straten.
We wandelen rond om de sfeer op te snuiven. 's Avonds is er trouwens meer leven dan overdag, we wandelen op de markt en trekken daarna naar een restaurant op de zocalo (Los jarrones) . Het eten is er heerlijk en zeker betaalbaar.5 januari 2005
We nuttigen het ontbijt in de pousada en vertrekken
naar het doolhof Mexico City .
Op 3 km van de hoofdstad begint het gefriemel op de weg. Na een tweetal keer de weg gevraagd te hebben belanden we op 11.30h in hotel “Holiday Inn Dali” op ongeveer 10 minuten van de luchthaven. Ze beschikken over een pendeldienst. Nadat we de mooie kamer betrokken hebben die we ook geboekt hadden via internet, brengen we de wagen terug naar Hertz op de luchthaven. We maken gebruik van de pendeldienst om terug te keren naar het hotel. We bezoeken in de namiddag nog eens het historisch centrum van Mexico City , en laten ons door een locale taxi terugbrengen. Het grappige was wel dat we op een bepaald moment de weg moesten uitleggen aan de taxichauffeur. In het hotel hadden we nog een heerlijk avondmaal aan een betaalbare prijs, alleen de drank valt hier duur uit.6 januari 2005
Na een onrustige nacht besluiten we vroeg naar de luchthaven te gaan en daar een ontbijt te nemen. Maar op de luchthaven stellen ze ons voor om een vroegere vlucht te nemen naar Atlanta . Daar de overstaptijd in Atlanta voor Amsterdam normaal aan de krappe kant was, gaan we direct akkoord en een half uur later zitten we al op het vliegtuig, dat dan wel nog 30 minuten vertraging heeft. We krijgen dan uiteindelijk een ontbijt op het vliegtuig (is minder lekker). Wij hebben rustig de tijd in Atlanta waar we een ‘Chinees' middagmaal nuttigen. Mooie liedjes duren niet lang en we verlaten Atlanta met 1 uur en 40 minuten vertraging, we moeten dan ook opnieuw vaststellen dat de bagageterminal van Schiphol de langzaamste is van de door ons bezochte luchthavens in de loop der jaren. Het gevolg is dat we op een paar minuten onze trein naar Antwerpen missen, de dag zal voor ons nog wat langer duren.Enkele gouden tips:
Indien u met een huurwagen in Mexico wil rijden, neem dan een bijkomende verzekering, neem geen te lichte wagen, er zijn weinig vlakke trajecten. Indien u langere afstanden doet, neem dan liever de betalende autoweg, veel tijdswinst en geen gevaar voor ‘topes'.
Internetboekingen zijn altijd goedkoper, maar probeer de website van het hotel voor de boeking zelf, geen tussenpersonen. Indien mogelijk, vraag steeds om een bevestiging van uw boeking.
Indien u met tussenstops vliegt, zorg dat er voldoende overstaptijd is voorzien voor de transfers (ongeveer 3 uren). In de USA zijn er veel strenge controles die tijdrovend zijn.
