Zondag 21/12/2003
Onze trip start in Antwerpen waar wij met de trein naar Amsterdam, Schiphol sporen.
Het is de eerste maal dat wij beschikken over een elektronisch ticket en dit loopt na één maal te vragen lekker af. Via de computer in de incheckhal ontvangen we direct onze boarding pass. De vlucht verloopt vlot en ondanks dat wij een uur later vertrekken dan de voorziende tijd komen wij aan op het vooropgestelde uur (19.20h) in Aruba. De service van KLM op het vliegtuig was uitstekend. Na een naar ons gevoel te lange wachttijd aan de douane, trokken wij naar het autoverhuurkantoor “Courtesyrentacar”.
De administratieve regelingen liepen vlot, en de baas is met ons meegereden naar onze verblijfplaats, dat was service. “Villa Park Haystack Residence” is amper 5 minuten rijden van de luchthaven, de naam haystack komt van het Nederlands ‘hooiberg’, de vorm van de berg. Het domein ligt naast deze hoogste berg van het eiland, 169 meter, en wordt beheerd door de heer en mevrouw L. Van Galen. Bij aankomst worden we door hen verwelkomd, de administratieve zaken worden geregeld, wel met enkele verrassingen: de euro is geen betaalmiddel in Aruba maar er dient hier wel 250 € cash betaald te worden als waarborg, de elektriciteit en waterstanden zijn al opgenomen voor de aankomst, zonder ons. Wat ook opvalt, is dat er minimum 10€ per persoon en per week moet betaald worden voor het waterverbruik. Thuis verbruiken wij als gezin met was en plas erbij voor 7 à 8 € per maand. Er wordt ons ook melding gemaakt dat bij het onderhoud van het appartement de lakens en de handdoeken moeten gewassen worden, maar dat zij de opkuis en deze zaken voor zich willen nemen voor 40 €, wij zijn toch op verlof of niet? Wij bezoeken samen met de eigenaar het ruime appartement, met zeer goed uitgeruste keuken, waar alleen een oven ontbreekt, de slaapkamer is eerder aan de kleine kant maar uitgerust met airco, het bed was aan de kleine kant en omdat het zeer warm is zou ik hier persoonlijk twee bedden plaatsen en geen bed van 1.40 m breed. Het domein is afgesloten met een automatische slagboom waarvoor wij een kaart voor de bediening ontvangen. Iets verder op is een lokaal shopje waar wij vlug nog een biertje drinken en dit is onze eerste kennismaking met de lokale bevolking. Daar het al donker is en voor ons al een lange dag was, ons uurwerk moeten wij vijf uur terug draaien, duiken wij in bed.Maandag 22/12
Reeds vroeg schijnt de zon binnen in de living/keuken, na het ontbijt op het terras beginnen wij met de ontdekking van het eiland.
Wij rijden via Santa Cruz naar het zuiden, onderweg nemen wij de afslag ”Frenchman’s pass” een kronkelend baantje in het groen, voornamelijk cactussen en divi divi bomen, dit leidt ons naar een verlaten piratenkasteel, waar aan de voet een vogelreservaat ligt, die gevormd wordt door plassen water die in de zee uitmonden. Wij rijden verder langs de hoofdbaan door Savaneta naar San Nicolas, die wij veel groter verwacht hadden, voorbij Seroe California en zo bereiken wij Rodgers Beach. Daar kan men zeer goed in zee zwemmen, van de drie pieren is er nog een in goede staat, het water is er rustig en betrekkelijk diep, het enige min punt is de dicht bijgelegen raffinaderij. Het is een zeer rustig strand waar wij voor de eerste maal kennis maken met het o zo zoute water van de Caraibische zee, we stellen wel vast dat de toeristische mogelijkheden aan verval toe zijn en wij vragen ons af of de raffinaderij daar de oorzaak van is. Na het gestoei in het water kleden wij ons om en rijden verder, eerst nog vlug een biertje drinken om het zout weg te spoelen en een kort bezoek aan Baby Beach. Op de terugweg doen wij de nodige boodschappen en rond de middag zijn wij terug in Haystack, ons terras ligt al in de schaduw waar wij onze broodmaaltijd houden. Na de middag rijden wij richting hoofdstad, Oranjestad. Het is er zeer druk, het blijkt wel of de tienduizend inwoners allemaal in de hoofdstad leven. Nadat wij een plaatsje gevonden hebben om de wagen te parkeren kuieren wij door de straatjes, hier is het zeer toeristisch, men spreekt hier wel degelijk Nederlands, Engels, Spaans en het Papiamento, een mengelmoes van de drie. Er zijn enorm veel Amerikanen, wat met zich meebrengt dat al de prijzen in US dollar zijn uitgedrukt. Ondanks het feit dat er op Aruba een eigen munt is, de Arubaanse florijn, geeft dit een vertekend beeld . De kuststrook tussen de hoofdstad en de vuurtoren is dan ook zeer verzorgd, hier vindt u de meeste hotels, residenties, timesharings, golfclub en de villa’s van de buitenlanders, meestal, U raad het al, Amerikanen, dat de prijzen de hoogte indrijft. Ondanks het onze eerste dag is op het eiland stellen wij al vast dat, buiten de hoofdstad, Aruba arm, niet verzorgd is, er werkeloosheid is, wat niet wegneemt dat de inheemse bevolking spontaan, plezierig, buitengewoon vriendelijk en ritmisch door het leven gaat, maar alleen de taal der armen spreekt het Papiamento. In Oranjestad zijn er uiteraard veel restaurants, en wij zoeken er een uit voor het diner s’avonds. Wij hadden gelezen op de officiële site van Aruba dat de restaurants niet duur waren, maar de prijzen zijn verrassend hoog, bovendien wordt er nog tenminste 15% service bijgeteld op alles, van aperitief tot koffie, voor de bediening, en daar ontbreekt het niet aan personeel, u dient natuurlijk daar bovenop liefst nog een fooi te geven. Wij kozen voor “The Waterfront Crabhouse” waar de maandagavond een aanbieding was van een krabmenu, voorgerecht, krabschotel en dessert, wij dronken een glaasje wijn als aperitief en een fles wijn bij het diner, het was lekker, maar niet fijn voor de prijs, ook wij moesten 101 US $ betalen.Dinsdag 23/12
Wij vertrekken terug vroeg, om 8.45h zijn wij de baan op met onze 4X4 huurauto, richting Nationale park Arikok. Via een aantal kleine dorpjes, of beter gezegd enkele huizengroepjes, en onverharde wegjes komen wij in het park. Van hieraf zijn de wegen eerder avontuurlijk: oneffen, stenen, geulen gevormd door het weinig water dat hen hier te beurt valt kruisen de weg. In het park lopen tevens verschillende wandelroutes, het is er groen, maar de vegetatie is mager en laag, maar ja bij een temperatuur rond de 32 °C en bijna geen schaduw, de lage bomen en steeds aanwezige wind is er weinig uitnodiging om er te wandelen. We proberen zo veel mogelijk alles te bereiken met de terreinwagen, en dit levert mooie uitzichten en beelden op daar het eiland maar 30 km lang en 9 km breed is ziet u wel bijna altijd een stukje zee. Wij rijden het park door richting noordoost kust en bezoeken achtereenvolgens, Boca prins (witte zandduinen), Fontein Caves, Guadirikiri caves, en komen zo weer terug in San Nicolas, dit is allemaal gratis. Wij rijden terug naar Haystack voor onze brood middagmaal, in Santa Cruz doen wij enkele boodschappen en besluiten zelf voor het avondmaal te zorgen, wij bestellen”pollo a la brasa” een kip aan het spit voor de avond. Na de middag rijden wij richting Natural Bridge, een door de zee gevormde reeks van bruggen, onderweg stoppen wij even bij de Ayorockformaties, dit zijn grote stenen op elkaar met een mooi tuintje rond. Bij de Natural Bridge aangekomen stellen wij vast dat er nog toeristen op het eiland zijn, en zowel in het bijhorende restaurant / bar / souvenirwinkel als aan de brug is er een plezante drukte, we worden even opgeschrikt door een konvooi jeeps en quadmotoren, maar iedereen kan daar mee leven. Nadien rijden wij nog tot aan Bushiribane ruïnes, een ruïne aan de zee die naar verluid ook piraten zou geherbergd hebben. Daarna keren wij terug naar de Haystack, wij maken een korte wandeling op het domein en nemen een duik in het zwembad die tegenover ons appartement ligt, gelukkig zijn we met niet te veel, daar het zwembad maar 4.5 m op 9 meter is. Wij halen onze bestelde kip op en met een gemixt slaatje en gebakken aardappeltjes, een fles wijn en wat kaarslicht, brengen wij de avond door op het terras, alleen de wind is een spelbreker daar deze regelmatig de kaars dooft, ook onze kaars dooft en we besluiten in bed te gaan.Woensdag 24/12
Na het gebruikelijke uitgebreid ontbijt, vertrekken wij in de richting van het noorden. Na wat mis tasten in Baja Vista bereiken wij de kapel in Alto Vista, vanwaar wij de piste, een avontuurlijke route, nemen richting het westelijkste punt “the Californian Lichthouse” op deze pistes is het aangewezen om een 4x4 te bezitten, niet dat u voortdurend de 4x4 versnelling nodig hebt maar deze wagens zijn van huis uit hoger van de grond, en met de nodige voorzichtigheid kom je over de kuilen en bulten. De noordelijke kustroute geeft beelden op een ruwe kust, langs ‘opgestapelde stenen’, soms woestijnachtig, zelfs wilde ezels. We passeren zelfs een golfterrein, Tierra del sol, en bereiken het zuidoostelijk deel van het eiland. We stoppen even om te genieten van het panorama aan het Italiaanse restaurant bij de vuurtoren. Het restaurant is bekend voor het uitzonderlijk zicht op de zonsondergang. Een blik op de kaart leert ons dat het er tevens zeer duur is om te dineren. We rijden verder langs de kust, hier en daar stoppen we even om een korte wandeling te maken op het strand, of gewoon even kijken of er een gezellig plaatsje is om te komen zwemmen. Ter hoogte van de hoofdstad stoppen wij het grootwarenhuis ‘Ling and sons’, om inkopen te doen tegen kerstdag. De keuze is er uitgebreid, te vergelijken met carrefour of delhaize. Verse gamba’s en tournedos komen al vlug op het menu. Vandaar rijden we snel naar haystack om onze verse waren zo vlug mogelijk koel te leggen. Het is trouwens zeer warm, te warm. Na de gebruikelijke maaltijd op het terras zien we om twee uur ’s middags het zevenuur journaal van TV1. Na de middag zouden we het rustig houden en rijden naar het zuiden, richting vliegveld, en volgen de kust naar het oosten toe. Hier en daar stoppen we even tot we een geschikte plaats vinden om te zwemmen in zee. Ter hoogte van mangroves is er wit zandstrand, gemakkelijk toegankelijk, en bovendien parkeer je gewoon de auto onder de bomen, in de schaduw. Het is heerlijk zwemmen in zee, het water is behoorlijk warm, alleen is het er redelijk ondiep, en onze knieën zouden de bodem (stenen en wieren) raken. In de zon drogen we al snel, we verkleden ons, en rijden richting San Nicolas. Onderweg stoppen we aan een ‘tent’ om er een Balashi, het ‘plaatselijke bier’ te drinken. Nadien rijden we terug, het is trouwens kerstavond. Die avond hebben we gereserveerd in ‘La Promenade’ in San Nicolas. We vertrekken iets vroeger om de sfeervolle verlichting van de Lourdesgrot in Seroe Pretoe te bekijken. Van daar rijden we naar het restaurant, en wanneer we op de parking willen rijden, worden we plots tegengehouden. We mogen dit niet zelf doen, men wil onze wagen persé voor ons parkeren. We kiezen de kerstmenu voor een 40 Arubaanse florijn: een driegangenmenu met keuzemogelijkheden. Het eten is er zeker verzorgd, maar men dient alles zeer snel na elkaar op. We leggen uit dat we het liever rustig houden, men heeft het begrepen, en we kunnen nog nagenieten van koffie met whisky of een irish coffee. Rond tien uur verlaten we toch al het restaurant en rijden terug naar haystack.Donderdag 25/12
Het is kerstdag, alles is dicht, dus we houden het rustig. Na het ontbijt vertrekken we naar de hooiberg. We zijn er naast gelogeerd, maar we hebben nog geen tijd gevonden om de berg te bezoeken. Aan de noordkant zijn er trappen aangebracht zodat beklimmen een stuk gemakkelijker wordt. Enfin, gemakkelijk, het zijn zo’n 500 treden, en met onze conditie in de hete zon, wordt het letterlijk blazen. Tijdens het klimmen vlucht hier en daar een leguaan weg, een kudde wilde geiten huist op de berg, en de vegetatie is pover, behalve wat cactussen. Bovenaan genieten we wel van een prachtig uitzicht, van op de berg zie je het hele eiland, en is er zicht op zee. Na hooiberg willen we Casibari bezoeken. Onderweg is een ‘Chinese winkel’ open en kunnen we frisdrank kopen. Casibari is ook een rotsformatie, met aangelegde tuin, waar we kunnen rondwandelen en genieten van de rust. Tegen de middag nemen we onze gebruikelijke maaltijd. In de namiddag besluiten we thuis te blijven en rond het zwembad te vertoeven. Alleen de eigenaar met zijn familie zitten in en rond het zwembad, dus er is nog plaats voor ons. Na een plons in het zwembad rusten we uit onder een parasol, en keuvelen met de familie van Galen. Een koele fles roséwijn maakt er zelfs een ‘zondagse namiddag’ van. Tegen de vroege avond krijgen we vooral trek in de gamba’s. Mevr. Van Galen heeft ons zonnebloemolie geleend zodat we de gamba’s goed kunnen bakken. Ons voorgerecht smaakt heerlijk. Nadien kokkerellen we verder: tournedos met prinsessenboontjes en aardappelen. Als dessert volgt nog ijscrème. Na de afwas is er nog voldoende tijd om te genieten van een fles wijn op het terras.Vrijdag 26/12
Zoals bijna elke morgen is Bob wat vroeger opgestaan om te genieten van de zonsopgang. Na het ontbijt vertrekken we richting Noord en vuurtoren. Onderweg willen we reserveren in restaurant ‘The Bucanneer’, maar er is niemand te zien, dus we rijden verder. We willen de route langs de noordkust nog eens afleggen, maar nu van west naar oost. Het is deze keer zonniger dan vorige keer, en in de andere richting is het iets totaal anders. Langs deze weg ‘in minder goede staat’ zijn we niet alleen: toeristen te paard, een colonne jeeps, een groep quads,…Wij hebben de mogelijkheid om het rustig te doen en af en toe te stoppen en te genieten van een klein strandje. Zo passeren we onze voormiddag. Het is vandaag Bob’s verjaardag, dus willen we s’ avonds uit eten gaan. We proberen nu telefonisch te reserveren, maar dat lukt ook niet, geen reservaties in the Bucanneer. We besluiten weer een rustige namiddag in te schakelen. Het gebruikelijke middagmaal op terras, daarna het journaal op televisie, en ’s namiddags luieren aan het zwembad. We zijn er helemaal alleen, dus zeer rustig, en we genieten van de zon en de alleen heerschappij van het kleine zwembad. ’s Avonds beslissen we vroeg te vertrekken want we willen de zonsondergang volgen. We rijden naar Malkok Beach. Rond 18.15h zijn we op de afspraak met de zon, maar niet alleen, samen met de ‘locals’ volgen we het natuurverschijnsel vanop het strand. Ondanks het feit dat het bewolkt is, vertoont er zich een enorm kleurenspel. Een ideale situatie om foto’s te nemen. Zeker de moeite waard! Rond 19.00h rijden we naar het restaurant. We hoefden ons geen zorgen te maken, er is plaats genoeg. Het restaurant is ingericht is een boot, met langs de zijkanten aquaria, net vensters. Het is er vrij donker, het meeste licht komt eigenlijk van de aquaria. The Bucanneer is gekend als visrestaurant, dus we kiezen voor vis. Oesters of kreeftensoep als voorgerecht, zeevruchtenschotel als hoofdgerecht, uiteraard met witte wijn. Het was lekker, vooral de zeevruchtenschotel is rijkelijk gevuld, met een voortreffelijke saus, goed maar niet fijn. Deze laatste opmerking geldt voor het hele eiland. Van daar rijden we wijselijk terug naar haystack.Zaterdag 27/12
Onze laatste volledige dag op Aruba. Maar vandaag is het windstil, dat betekent nog warmer. Na het ontbijt rijden naar de zuidwestkust. We wandelen wat langs het strand, genietend van een klein beetje zeewind. Daarna brengen we nogmaals een bezoek aan de vlindertuin, want dat heeft toch wel indruk gemaakt. We mogen met ons ticket van de vorige keer zoveel keer terugkomen als we willen, dus we proberen nog wat mooie foto’s te maken. Op haystack is het helemaal niet meer zo rustig, wat geluid betreft. Vanaf 27 tot en met 31 december mag er op Aruba vuurwerk gekocht en afgestoken worden. Dit laatste is dan ook overvloedig hoorbaar, af en toe schrikken we eigenlijk wel. In de namiddag rijden we nog eens naar Rodgers Beach. Het is er weer zeer rustig, behalve een drietal Arubanen is de pier helemaal van ons. Zij vissen en houden een korte plons in het water, wij genieten van een goede zwempartij. Na een poosje verhuizen we richting bar. Bob bestelt een Balashi, ik geniet van een pina colada, op het terras. Het smaakt heerlijk. Bob gaat daarna nog even zwemmen en geniet duidelijk van zijn stoeipartij. Daarna nog even de dorst lessen, wat na een dergelijk zout bad toch wel toegelaten is. Onze natte kledij wordt gewisseld tegen droge en we rijden verder naar de vuurtoren. Nu ja vuurtoren, er zijn betere tijden geweest, maar het uitzicht is wel OK. Van daar keren we huiswaarts, en onderweg, in Santa Cruz, is er een optreden van een 26-koppige “Arubaanse band”. Ze brengen uiteraard plaatselijk gekende liederen, maar er zit schwung in en we amuseren ons. Ondertussen is het ongeveer 18.00h geworden, de band stopt ermee, en wij rijden naar haystack. We nemen een verfrissende douche en besluiten bij “Maicky’s” te eten, dit is een soort Chinees. Bob bestelt scampi’s, ik verkies varkensvlees zoetzuur, met een portie frieten. Ondertussen drinken we iets op ‘zijn terras’ en genieten van het vuurwerk, dat overal op het eiland te zien is. Onze bedoeling was ter plaatse te eten, maar ze hadden ons niet goed begrepen en het werd direct een ‘meeneemchinees’. Voor ons was dit geen probleem, we hebben in de koelkast nog een fles witte wijn gekoeld, dus… En we installeren ons zoals gewoonlijk op ons terras, en wat dacht je, het smaakt voortreffelijk. Zelfs de frieten, die in maïsolie zijn gebakken, zijn best lekker. Zoals we van een Chinees gewoon zijn, hebben we meer dan voldoende eten. Ook van op ons terras genieten we van het vuurwerk, met de bijhorende klank.Zondag 28/12
Vandaag is het nog steeds windstil, maar het weer is grijs en, jawel, het regent af en toe. Onze laatste uren op Aruba brengen we door in Oranjestad. Het is er doodstil, bijna niemand op straat te zien, behalve de mensen die naar de kerk gaan. Als het niet regent, en de zon schijnt, is het bovendien bloedheet, echt drukkend. We besluiten een wandeling te maken langs de jachthaven, ondanks dat er overal op het eiland leguanen voorkomen, vinden we hier de grootste exemplaren, via het pad langs de kustlijn naar het park aan de hotels. Ver is dit allemaal niet, maar een wandeling doet goed. We ontdekken zelfs winkelstraten waar we nog niet zijn geweest. Rond 10.30h gaan hier en daar al winkels open. Wanneer we wagen om binnen te gaan, komen onmiddellijk een paar winkelbediendes op ons af om te helpen. Rustig rondkijken lukt dus niet! We trekken ons dat niet aan en wandelen verder. In het centrum is een juwelenwinkel open. Op het eiland is zoveel, toch in de boekjes, te doen rond juwelen, dus we kijken hier toch ook eens rond. Als we alles mogen geloven is er wel korting van 30 tot 50%, maar bij nader toezien is het goud geen 18 karaat, maar 14 kt. Voor het ‘goede materiaal’ moet men daar ook betalen, net zoals in België. In de vroege namiddag koken we voor de laatste maal in ons appartement. Buiten is het af en toe hevig aan het regenen. Onze gebakken aardappelen met eieren en een laatste tomaat smaken zeker heerlijk. We ruimen nog alles op: de vaat doen, keuken en badkamer proper achterlaten, valiezen maken. Rond 17.00h zouden mr. en mevr. van Galen de meterstanden komen opnemen zodat we kunnen afrekenen. Onze vlucht is gepland om 21.20h, maar vanaf 16.00h mag de bagage binnengebracht worden en kunnen we dus inchecken. We doen dit ook, we rijden met onze bagage naar het vliegveld, en hebben al onze vliegtickets. Dhr en mevr van Galen doorlopen met ons het hele appartement. Alles is in orde, we hebben niets gebroken. Dhr. van Galen vertelt dat hij de rekening zal maken, en onderweg de meterstanden opnemen. Wij worden op de patio van zijn huis verwacht. Hij zegt ons dat we bijzonder weinig elektriciteit verbruikt hebben, dus we krijgen nog terug van onze waarborg. De rekening bedraagt uiteindelijk: 40€ voor de opkuis, 20€ voor water en 15€ voor de elektriciteit, ondanks dat Bob stiekem de meterstand heeft gecontroleerd juist voor de aankomst van Mr. Van Galen en hij berekend had dat het verbruik 13€ moest zijn. Waar is de geloofwaardigheid als men ook daar al 2€ te veel rekent? We verlaten het domein haystack en rijden naar de luchthaven, we willen de wagen terug brengen daar de afspraak was voor 19.00 uur. Natuurlijk is het bedrijf waar wij moeten zijn het enige dat gesloten is, gelukkig hebben wij een mobiel nummer, de persoon die wij contacteren zou direct naar het bureel komen, maar laat ons toch één uur wachten. Na wat gepalaver over de kosten die er nog bij gekomen zijn, lees “in t’zak gezet”, gaan wij naar de vertrekhall, waar de volgende melding ons ook niet pleziert: onze vlucht heeft zeker een uur vertraging. Ondanks alles is de vlucht goed verlopen, maar in Schiphol hebben we zeer lang gewacht op onze bagage. Half uitgeslapen nemen we de trein, ondertussen is het maandag 29 december om 13.10h, en een drietal uren later staan we terug thuis.
